Był autorem podręcznika fizyki, chemii i mineralogii w 8. tomach (1806-1818). Od roku 1837 zajmował miejsce nr. 5 w Akademii Szwedzkiej. Wyjaśnił ponadto zjawiska o fundamentalnym znaczeniu dla chemii: katalizę i alotropię. Do największych jego osiągnięć należy opracowanie metody pomiaru mas atomowych.